ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΝΕΥΡΩΣΕΙΣ:
Στην ουσία είναι οι ΠΑΙΔΙΚΟΙ ΦΟΒΟΙ και οι ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΦΟΒΙΕΣ
Οι φοβίες διαφοροποιούνται από τους φόβους.
Ο φόβος έχει πάντα ένα ερέθισμα να δημιουργεί το συναίσθημα αυτό. Για παράδειγμα, ένα μεγάλο σκυλί το οποίο γαυγίζει έντονα είναι λογικό να προκαλέσει σε ένα νηπιάκι φόβο.
Η φοβία συνήθως είναι η έκφραση του φόβου με έντονα χαρακτηριστικά και είναι δυσανάλογη η έκφραση αυτή σε σχέση με το ερέθισμα. Για παράδειγμα, ένα μικρό χαριτωμένο σκυλάκι, δεν είναι σε θέση να μας τρομάξει συνήθως, όμως ένα μικρούλι παιδί μπορεί να τρομάξει αν έχει δημιουργηθεί φοβία. Ειδάλλως, τα μικρά παιδιά βρίσκουν χαριτωμένο ένα μικρό σκύλο.
-
Οι παιδικοί φόβοι σχετίζονται συνήθως με οτιδήποτε ένα παιδί δεν μπορεί να ελέγξει. Δηλαδή, με μύγες και διάφορα πουλιά και έντομα που πετάνε και ξαφνικά βρίσκονται πάνω τους. Με μεγάλα ζώα, όπως άλογα που νιώθουν μεγάλη τη διαφορά μεγέθους από εκείνα. Με οτιδήποτε προκαλεί μεγάλη φασαρία, όπως δυνατή μουσική, δυνατές φωνές, βροντές και άλλα.
-
Στους παιδικούς φόβους, είναι καλό να μην γυρνάμε την πλάτη. Είναι καλό να δίνουμε στα παιδιά μας εξηγήσεις, να τους μιλάμε με επιχειρήματα και να μπορούμε να είμαστε δίπλα τους για να κατανοούν το πόσο σημαντικό είναι ή δεν είναι κάτι.
-
Για παράδειγμα, μια ισχυρή βροντή, δεν είναι αρκετή για να φοβίσει (ίσως) έναν ενήλικα. Το μικρό παιδί όμως δεν έχει συνηθίσει ο ουρανός να παράγει τέτοιος ήχους. Εμείς οφείλουμε ΟΧΙ να ΥΠΟΤΙΜΗΣΟΥΜΕ του παιδιού τον φόβο, αλλά να ΕΞΗΓΗΣΟΥΜΕ τι σημαίνει ή/και πώς δημιουργείται η βροντή κτλ ώστε το παιδί να ξεκινήσει να κάνει καταγραφές με λογική χροιά.
-
Αν δεν ασχοληθούμε με τους παιδικούς φόβους, υπάρχει περίπτωση να εξελιχθούν σε φοβίες.
-
-
Οι παιδικές φοβίες είναι η μετεξέλιξη των φόβων ή αγχώδεις εκφράσεις. Πιο συγκεκριμένα, τα νήπια και τα παιδιά έχουν κάποιες εκφράσεις άγχους (πηγή άγχους μπορεί να είναι μία αλλαγή, ερχομός κάποιου μέλους, απώλεια κάποιου κοντινού ανθρώπου, αλλαγή αναπτυξιακής φάσης κτλ).
-
Μία από τις συχνότερες φοβίες είναι η κοινωνική φοβία: η κοινωνική φοβία εμφανίζεται σαν συστολή του παιδιού, δυσκολία προσαρμογής και δυσκολία ένταξης σε ομάδα. Στη νηπιακή ηλικία είναι σημαντικό να ΜΗΝ το μπλέξουμε με την δυσκολία αποχωρισμού από τον γονέα. Η διαφορά είναι ότι σταδιακά το 2ο υποχωρεί, το 1ο παραμένει ή εντείνεται.
-
Στην πορεία μπορεί να παρουσιαστούν οι ιδεοψυχαναγκαστικές διαταραχές. Εδώ εμπεριέχονται κάποιες τύπου τελετουργικές συνήθειες. Συχνό πλύσιμο χεριών, εξάρτηση από συγκεκριμένο αντικείμενο (πάλι μην εμπλέξουμε το μεταβατικό αντικείμενο), αποφυγή συγκεκριμένων ήχων, γεύσεων, υφών και άλλα.
-
Λεκτικά ή/και κινητικά τικ: εδώ έχουμε νήπια που μπορεί να παρουσιάζουν μυοσπάσματα τα οποία είναι συνήθως του προσώπου. Επίσης, μπορεί να έχουν κάποια επαναλβανόμενη λέξη η οποία να τα αποφορτίζει.
-
Τι κάνουμε στην περίπτωση που το παιδί μας έχει κάποια φοβία;
Αρχικά, σημαντικό είναι να διαχωριστεί από ειδικό το τι έ χει ένα παιδί. Η υπερβολή ή η αμέλεια έχουν πολλές φορές το ίδιο αποτέλεσμα.
Στην πορεία, είναι πολύ σημαντικό να εκπαιδευτούμε στην κάθε φοβία του παιδιού μας πώς το φροντίζουμε.
Τέλος, το σχολικό πλαίσιο πρέπει πάντα να ενημερώνεται.